Miesiąc: styczeń 2026
Nie pamiętam dnia
Nie pamiętam dnia, w którym powstało to zdjęcie.I nie chcę go pamiętać. Data, nazwa miejsca, nawet pasmo górskie — wszystko to jest drugorzędne. To nie jest fotografia z kategorii „byłem tu”. To jest obraz bycia sobą — gdzieś wysoko, tam, gdzie zawsze było mi najbliżej. Ten portret nie zatrzymuje chwili. On zatrzymuje stan. Stan wolności,
Wspomnienie o moim Tacie
Pierwsze lekcje narciarstwa i tenisa pamiętam jak przez mgłę, ale jedno jest pewne: sport był osią życia mojego Taty – Stanisława Rażniewskiego. Narciarstwo i tenis nie były dla niego tylko dyscyplinami. Były sposobem myślenia, wychowania i pracy z ludźmi. Odkąd sięgam pamięcią, słyszę o Nim słowa wypowiadane z szacunkiem, często z uśmiechem i anegdotą. Dla
Znalazłem starą fotografię
To zdjęcie znalazłem zupełnie przypadkiem w jednej z moich szuflad i postanowiłem się nim z Wami podzielić – jako wspomnieniem i małym zapisem upływu czasu, przemijania (2000 rok). Fotografia pokazuje, jak zmienia się oblicze mojego miasta (w tle nieistniejący już w tym miejscu McDonald’s). To już kolejny podobny wpis, który powstał przy okazji przeglądania moich
Między ziarnem a pamięcią. Moje aparaty fotograficzne
Na mojej stronie prezentuję autorskie fotografie Jeleniej Góry z lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych. To obrazy analogowe, które wyraźnie różnią się od współczesnych fotografii cyfrowych. Mają własną estetykę, własny rytm i klimat — będący połączeniem nostalgii, ziarna, pięknej głębi, ale i pewnej „niedoskonałości”. Dla jednych to wada, dla innych ogromna zaleta. Dla mnie — wartość. Do
Ulica Piłsudskiego
Początek ulicy Piłsudskiego (dawniej 22 Lipca) w Jeleniej Górze to jedno z tych miejsc, które od lat działają na mnie niezmiennie – niezależnie od pory roku, nastroju czy fotograficznych mód. Na obu zdjęciach – tym sprzed lat i tym współczesnym – spotykają się podobne warunki światła: pod słońce, z delikatną mgiełką w powietrzu. To właśnie
AI – redaktor, korektor, grafik
Kilka słów o moim pisaniu (i o AI) Przez całe życie byłem przede wszystkim instruktorem narciarstwa, a nie publicystą, redaktorem czy pisarzem z dyplomem. Pisanie zawsze było dla mnie narzędziem, a nie zawodem – sposobem opisywania pracy, ludzi, wydarzeń, prowadzenia dokumentacji kursów, korespondencji, sprawozdań oraz treści na stronę internetową.Tworzyłem różne teksty związane z działalnością SN
