Telewizja Aesculap

Galeria Michała Rażniewskiego


Historia – era analogowa i era cyfrowa

 Od 2007 roku tworzę video w technice cyfrowej kamerą z twardym dyskiem i montuję na domowym komputerze.  Obrazują one wydarzenia w Szkole Narciarskiej Aesculap, promują Góry i Pogórze Kaczawskie, Kotlinę Jeleniogórską i wszystkie inne miejsca, w których żyjemy i odwiedzamy podczas wycieczek czy podróży. Nakręciłem do tej pory ponad 900 filmów. *)

Moja pierwsza kamera –  QUARZ 1x8S – 2 (produkcji radzieckiej)

Oglądalność

Kilka danych zapisanych do dnia 16.01.2018 dotyczących oglądalności wszystkich moich filmów wysyłanych  na portale społecznościowe i osadzane na moich stronach internetowych. Otóż na Facebooku jest w tej chwili 120 filmów. Z czego 50 filmów uzyskało więcej niż 1000 wyświetleń – z tej liczby 15 filmów uzyskało więcej niż 2000 wyświetleń; jak również 9 filmów uzyskało więcej niż 3000 wyświetleń.  Od 2007 roku statystyki YouTube zanotowały w sumie 1 567 636 wyświetleń filmów. Natomiast 10 filmów uzyskało więcej niż 30 000 wyświetleń. 5 filmów powyżej 50 000 wyświetleń. Rekordzistą był film „Nauka jazdy…” – 362 253. Ilość wyświetleń całego profilu – 1 167 749. **)

Jeden z wielu filmów o Aesculapie – jego uczestnikach i Łysej Górze

Początki

W latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku  używałem kamery radzieckiej produkcji  QUARZ 1x8S – 2 (zdjęcie na górze) i taśmy filmowej ***) Super 8. Montowałem filmy (wywoływane w Bydgoszczy w kawałkach – z kaset) za pomocą sklejarek. Ładowałem materiał na rolki i wyświetlałem za pomocą projektora Ruś. Sklejki  zawodziły – zrywały się nieraz podczas projekcji w najmniej odpowiednim momencie. Dźwięk synchronizowałem ręcznie – musiałem zgrać  bieg taśmy filmowej z biegiem taśmy magnetofonowej. To była bardzo żmudna i czasochłonna praca.

Jeden z filmów nakręconych na taśmie filmowej (przegrany na twardy dysk) o Szkole Narciarskiej Aesculap, który zrealizowałem w 1989 roku

Programy Aesculapa w TV Dami

W latach 1991 – 2003 tworzony był cykliczny program telewizyjny Aesculapa i emitowany na antenach TVK Relax i Telewizji Dami w Jeleniej Górze. W programie tym przedstawiane były wydarzenia z życia naszej społeczności narciarskiej. Na początku każdego miesiąca (w pierwsze piątki i soboty) jeleniogórscy telewidzowie mogli obejrzeć filmy z kolejnych zajęć narciarskich, wyjazdów na zawody i inne relacje (np. z jesiennych wycieczek górskich). Stałym elementem tej audycji były bieżące sprawy organizacyjne a także nowości z Łysej Góry. Program przygotowywał Michał Rażniewski i Krzysztof Leszek. Montaż i dźwięk – Michał Kępiński, Krzysztof Leszek (także zdjęcia), Maria J. Kępińska. Czytali między innymi – Katarzyna Baryła, Aleksandra Bereźnicka, Izabela Sagan, Tadeusz Siwek, Zofia Idasiak, Andrzej Domagała, Magda Glinkowska, Kamila Gajewicz, Janusz Sterna, Krzysztof Leszek.

Jeden z pierwszych programów telewizyjnych Szkoły Narciarskiej Aesculap realizowanych w ówczesnej TVK Relax

Studio TV Dami – realizacja kolejnego programu Aesculapa (fot. archiwum)

Raporty śniegowe

Historia internetowych raportów śniegowych Łysej Góry sięga 2000 roku. Początkowo umieszczane były na serwerze Karkonoskiej Agencji Rozwoju Regionalnego. A od 2004 roku (po oddaniu do użytku pomieszczeń biurowych w mikrostacji) nadawane były codziennie ze szczytu naszej góry. Historia ta wiąże się nieodłącznie z moją działalnością fotograficzną i filmową. Przebywając codziennie na szczycie, miałem możliwość wysyłania porannych (niekiedy popołudniowych czy nocnych) komunikatów pogodowych i informacji o stanie nartostrad. Wtedy nie było tutaj kamer internetowych (pierwszą kamerę Aesculap zamontował w 2012 roku). Wykonywałem po prostu zdjęcia w różnych punktach stoku i natychmiast umieszczałem je na stronie. Później przyszedł czas na filmiki. Ich wielką zaletą była dokładność w pokazywaniu tras i szybkość docierania do klientów Łysej Góry. Ich realizacja wyglądała niezmiennie tak: Zapinałem narty pod schroniskiem, zjeżdżałem z kamerą w rękach – filmując trasy na całej długości, po czym wjeżdżałem wyciągiem. Po chwili była gotowa pełna informacja o warunkach narciarskich. Montowałem film, wysyłałem na serwer, wklejałem kod HTML na stronę oraz umieszczałem komunikat tekstowy – co jest istotną formą kontaktu z narciarzami. Starając się tym samym rzetelnie prowadzić serwis pogodowy ośrodka. Nadmienię, że każdego dnia podawałem ocenę przygotowania tras w skali od niedostatecznej do bardzo dobrej.

Później przyszedł czas na filmiki. Ich wielką zaletą była dokładność w pokazywaniu tras i szybkość docierania do klientów Łysej Góry

Filmuję Jelenią Górę i okolice

Szczyt mojej filmowej działalności podczas zajęć na Łysej Górze i wycieczek górskich przypadał na lata 2010 – 2013. Ostatnio używałem  kamery raczej sporadycznie na terenie Aesculapa. Po 2014 roku filmowałem zazwyczaj nieliczne zawody narciarskie i rowerowe Łysogórki MTB. Wynika to bezpośrednio ze zmiany mojej sytuacji –  nie jestem już etatowym pracownikiem. A w tym roku, jak już pisałem,  nie podejmę pracy w tej szkole na umowę zlecenie z powodu choroby. Skoncentrowałem się za to na produkowaniu impresji filmowych poświęconych mojemu miastu i jego okolicom. Więcej uwagi poświęcam jakości moich video. Od jakiegoś czasu tylko full HD.

Michał Rażniewski

Obecnie koncentruję się na produkowaniu impresji filmowych poświęconych mojemu miastu i jego okolicom


*) Filmuję od 1981 roku; początkowo na taśmach filmowych, potem kamerą z kasetami VHS-C.

**) Dane historyczne. Artykuł pisałem w dniu 16.01.2018. Informuję, że po przebudowie mojego kanału na YouTube liczba filmów na kanale zmniejszyła się bo uznałem, że wiele z nich jest niedoskonała pod względem technicznym lub po prostu były za długie i za nudne. Przemontowałem wszystkie od początku. Ilość przeszła w jakość moim zdaniem. Obecnie mam 148 video i obejrzało je od momentu remontu 7 362 widzów (do dnia 17.12.2018).

***) Taśma filmowa, błona filmowa – perforowany, światłoczuły nośnik filmu, negatyw lub kopia pokazowa pozytywowa. Na taśmie (światłoczuły nośnik) film był zapisywany w postaci pojedynczych klatek – kadrów, przesuwających się w projektorze kinowym z prędkością 24 klatek na sekundę. Perforacja natomiast służyła do przesuwania taśmy wewnątrz projektora lub kamery. Stosowano między innymi szerokości taśmy – 35 mm, 16 mm, 8 mm i Super 8 mm. (Wikipedia).